Main Menu

Amstelhof

De marathon van Amsterdam


Wat had ik nodig:
1 een goed trainingschema
2 een goed/ gezond voedingpatroon
3 veel vrije tijd omdat er natuurlijk veel loopuren gemaakt diende te worden.
Punt 1,en 2 was ik niet bezorgt om. Het was meer punt 3 waar ik me zorgen om maakte!! Mensen die me kennen snappen het wel!

Ik eerst  maar is een goed trainingschema uitgezocht.
Daarna via amstelhof een afspraak geregeld bij een sportvoedingsdeskundige om me te helpen om zelf gezonder te eten zodat ik geen afbreuk  aan mijn lichaam zou plegen door de vele trainingsarbeid die ik zou moeten verrichten. Na een paar sessies had ik mijn voedingspatroon redelijk op de rit en voelde me daardoor ook geleidelijk aan sterker en energieker door worden. Dat ging dus de goede kant op.
Alleen die interval trainingen daar schoot het niet echt mee op. Gelukkig wist  Mieke ,mijn sportvoedingsdeskundige, wel een oplossing. Er was namelijk een hardloop groepje op de woensdagavond bij amstelhof. Dat groepje stond onder leiding van Willem, die kon mij wel verder helpen met alle specifieke vragen over de marathon. En ze had geen ongelijk. In de korte tijd dat ik daar meeloop heb ik al veel opgestoken van Willem. Nog niet zozeer over mijn trainingarbeid want dat was al bijna achter de rug maar meer over voeding en voorbereiding enzo de week ervoor en op de dag zelf. Na dik 4 maanden van voorbereiden en juiste voeding was het dan eindelijk zover.

17 Oktober 2010
07.00 gaat de wekker pfff wat is het vroeg. Waarom?, het is zondag denk ik slaperig  bij mezelf, o ja marathonday!
Gelijk ben ik klaarwakker.
Wat heb ik lang naar deze dag toegeleefd.
Lekker op mijn gemak ontbeten en gedoucht om op tijd met de bus richting Olympisch stadion te vertrekken. Mijn startnummer had ik zaterdag al opgehaald dus daar hoefde ik me geen zorgen om te maken.

Aangekomen bij het Olympisch stadion kreeg ik mijn eerste kippenvel momentje. Jeetje wat een mensen. Zouden die allemaal de marathon gaan lopen dacht ik bij mezelf?
Mezelf op een bankje in de zon geparkeerd om me daar rustig klaar te maken voor de start. Het was best koud maar zo in de zon uit de wind was het ondanks het vroege tijdstip best goed vertoeven. Of zouden dat de zenuwen zijn geweest……
Was inmiddels 09.15 over een kwartier uiterlijk moest ik in het Olympisch stadion zijn. Ik snel mijn tas ingeleverd en richting Olympisch stadion gelopen. Eenmaal binnen gelijk richting startvak gelopen. Toen kreeg ik mijn tweede kippenvel momentje. Het was zo’n 5 minuten voor de start en alle pro’s en Bn’rs werden naar het allereerste startvak begeleid. Alle lopers, zo’n 10000 man begon spontaan te klappen voor deze mannen. Echt heel mooi om mee te maken.
Het was zo ver. Het startschot klonk. Zo druk als het in het startvak was zo relaxed kon ik het stadion  uitlopen en mijn eerste marathonkilometers maken. Het was zover de marathon is begonnen..

Of het het mooie weer was of mijn fysieke gezondheid of de aanmoediging van het publiek ik weet het niet maar het ging echt super goed. De eerste 10KM vlogen echt voorbij. Klokte de10km in 45.53. het eerste wat ik dacht was. Shit ik ga veels te snel. Had me echt voorgenomen om me aanmijn schema te houden van 5 minuut de km.
Zat daar na 10 minuten al bijna 5 minuten onder. De gedachten gingen door mijn hoofd. Moet ik nu langzamer gaan lopen en me echt aan mijn schema houden of zal ik dit tempo gewoon aanhouden. Het liep wel erg makkelijk en lekker. Ik besloot het laatste.

Voor ik het wist was ik bij de brug bij Ouderkerk. Dat was net iets voor het 20km punt. Daar stonden  ook veel vrienden van mij en mijn ouders. Super leuk om te zien dat ze toch allemaal zijn komen kijken. Je kan alleen op het feit dat ze er staan al een paar km op teren. Super.
Even daarna de doorkomst van de ½ marathon. Shit loop gewoon een pr. 1:36:29. das dik een minuut sneller dan ik ooit een ½ marathon had gelopen. maar vandaag liep ik er niet 1 maar 2! damn dacht ik weer, dit gaat veels te snel. Maar ja liep nog steeds super lekker en liep al vanaf het begin af aan met mijn hartslag rond de 160. met een constante loopsnelheid. Toch maar gewoon door blijven lopen dacht ik bij mezelf. Het gaat immers echt zo makkelijk. Voelde me nog steeds fit/sterk en met genoeg reserves om de resterende km’s ook te gaan lopen.

Eenmaal bij het 30km punt begon de vermoeidheid toch een beetje toe te slaan. En aangezien ik ook hier weer met een tijd van 2:18:31 ruim 3 minuten onder mijn pr van de 30km zat besloot ik toch om nu wel een stapje terug te doen. Zou in dit tempo ver onder de 3:18 uitkomen. Ik wist zeker dat ik dat nooit ging volhouden. En zat nu ruim 11 minuten onder mijn oorspronkelijke schema dus vond ook wel dat dat kon.

Effe voorbij het 35 km punt ging het mis. Voelde ineens vanuit het niets mijn kuiten volschieten. shit verzuring!! Nog maar een stapje langzamer lopen dacht ik toen. Zolang ze niet in de kramp schieten kon en zou ik doorlopen dacht ik bij mezelf. Alleen dat lopen met de rem erop koste me eigenlijk ook zo’n kracht dat alle reserves die ik nog voelde bij het 35kmpunt er nu bij inmiddels 38km echt wel doorheen gegaan waren. Oke dan maar lopen op mijn tandvlees dacht ik. Liep nog steeds ver onder mijn beoogde schema dus besloot hem rustig uit te lopen en te doen wat ik tot het 35km punt ook had gedaan, namelijk genieten. En genoten heb ik. De laatste 4 km ben ik er echt doorheen gesleept door alle supporters!!wat een enthousiasme zeg onderweg! Had inmiddels het vondelpark achter de rug en moest nog die laatste 2 km overbruggen. Gelukkig stonden daar weer veel vrienden en familie. Dus dat scheelde ook echt wel.

En ja hoor weer een kippenvel momentje! Ik betrad het Olympisch stadion, hetzelfde stadion waar ik 3 uur en 22 minuten geleden vetrokken was voor wat de grootste uitdaging van dit jaar voor mij was op sportief gebied. Nog 200 meter, kom de bocht uit. Nu alleen nog het rechte stuk. Blijk zelfs nu zo leeg te zijn dat ik er geeneens meer een eindsprint uit kan krijgen, nou ja dacht ik bij mezelf dan maar zwaaien en lief lachen naar de vele camera’s!haha. En ja hoor het zit erop. Na 3 uur 23 minuten en 14 seconden mag ik ook eindelijk zeggen I DID IT!!!!

Wat een ervaring en wat een marathon, wat een publiek, wat een weer, wat een ... jeetje wat kan zoiets toch een indruk op iemand maken. Ben niet snel stil maar dat moment dat ik de finish overging gaan toch even die 4 maanden van voorbereiding en alles wat je er voor over hebt gehad en er vooral voor hebt gelaten door je hoofd.
Was het het waard vraag je jezelf dan af terwijl je uithijgend  over een hekje hangt en denkt dat je het gevoel in je benen nooit meer zult terugkrijgen:-), JA zeker te weten. Elke trainingsronde, elke x als ik op zondagochtend in mijn uppie weer is 2 ½ uur moest lopen, elke x dat je je vrienden weer is teleur moest stellen omdat je ff geen borrel komt drinken omdat je weer moest lopen, je sociale leven die toch op een lager pitje komt te staan,  JA JA  JA en nog is JA het is het allemaal dubbel en dwars waard geweest!

En voor velen die al een marathon hebben gelopen  klinkt de vraag denk ik bekend maar ik kreeg hem gisteren dus ook. nl: “en? ga je hem nog een x lopen.” Gisteren zei ik nog: “nou ik weet het niet “maar vandaag betrapte ik mezelf erop dat ik met een schuin oog toch al naar die 3 uur 15 zat te kijken.
Ben bang dat het loopvirus mij nu ook definitief te pakken heeft genomen…

Voor iedereen die ooit het plan heeft om een marathon te lopen kan ik maar 1 ding zeggen:doen!!!! want het is een onvergetelijke ervaring . ik heb genoten van a tot z in ieder geval! En dat pakt niemand me meer af! Hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen en zo een beetje begrijpen hoe ik het allemaal een beetje beleefd heb.

Mvg,

Arvid Blijleven